Aktif Hesaplar Ne Kalanı Verir?
Hayatımda bir dönüm noktası vardı, bir hafta sonu Kayseri’nin o taş sokaklarında kaybolduğumda, aslında kaybolan tek şeyin kendim olduğumu fark ettiğim o an. O hafta sonu, elimdeki hesaplarımı ve dertlerimi bir kenara bırakıp, kafamı biraz da olsa dinlemek istemiştim. Bir yandan da her şeyi hesaplıyordum. Sonuçta, bir hesapla her şeyin birbirine bağlandığı, aktif hesapların ne kadarını verdiğini bulmam gerekirdi, değil mi?
Bir Gece, Bir Hesap, Bir Soru
O gün bir arkadaşım aradı, “Aktif hesaplar ne kalanı verir?” diye sordu. Bu sorunun bende nasıl bir yankı uyandırdığını anlatamam. Ama ona göre, her şey basitti. Hesapları toparlayıp sonucu görmek gerekirdi. Gözlerim o kadar doluydu ki, kelimeleri doğru düzgün seçemiyordum. Duygularım her geçen saniye daha da karmaşıklaşıyordu. Ama belki de beni en çok rahatsız eden şey, bu kadar basit görünen bir soruya bu kadar derin bir cevap arayışıydı. Ya da belki de o kadar basit değil, kim bilir? Belki de aktifleştirilmiş her şey, sonunda kalan ne olursa olsun, sadece bir yansıma.
Bunu düşünmeye başladım. Kendimi bir hesap gibi hissettim. Hayatımda sürekli denge arayışı vardı. Hep aktif kalmak, sürekli bir şeyler yapmak, ama bir noktada geriye ne kaldığını görmek… O zaman fark ettim, bir hesaba baktığınızda sadece kalan değil, aynı zamanda o hesaba harcanan emek ve zaman da önemli.
Bir Yalnızlık Hesabı
Bir akşam, Kayseri’de yalnız başıma yürürken, o kadar çok şey düşündüm ki, kendimi bir hesap gibi hissettim. Yıllardır süren ilişkilere, arkadaşlıklara, hayallere, başarılara… Tüm bu olayların içine kattığım her duygu, bir hesabın içindeki bakiye gibi oldu. Her birine harcadığım zamanı düşünerek, aklımdan geçirdiğim “aktif hesaplar ne kalanı verir?” sorusunun anlamını aradım. Belki de bazen doğru yanıtı bulmak, her şeyin iyi gitmesi için gereklidir.
Çünkü ben, çoğu zaman, insanları kendi hesaplarıma ekliyor, onlara fazla emek harcıyor, ardından içimde bir boşluk bırakıyordum. Bu boşluk, bir noktada bana cevap olarak dönecek bir bakiye gibi geldi. Yani, o an fark ettim ki, hayatımda kalan her şey, o harcadığım zamanların karşılığıydı. Yalnızlık da aslında böyle bir hesap gibi: Harcadığınız zaman, verdiğiniz emek… Bazen, bir şeyin karşılığını alamadığınızda, kalan hep boşluk olur. O boşlukları doldurmak zor, ama bir şekilde doldurmak gerekir.
Hesapların Hesaplaşması
Bir hafta sonra, eski bir dostumla karşılaştım. “Hesapların hesabını yapmadın mı hala?” dedi. O anda kendimi tuhaf hissettim. Zihnimde eski hatıralar, hesapların içindeki eksiklikler, verdiğim emekler ve kalanı anlamadıkça nereye gideceğimi bilememenin verdiği çaresizlikle karşılaştım. Bir şeylerin bozulduğunu, zamanla eksildiğini hissetmek, insanı bazen gerçekten zorlayabiliyor.
O günden sonra, hayatta kalan her şeyin bir karşılığı olduğunu düşündüm. Bu hesapların hepsi aktifti, ama sonucunda ne kalıyordu? Kalanlar, her zaman zamanın, insanların, olayların, duyguların artığıydı. Bu da beni bir adım daha geriye götürdü. Çünkü bazen, bir şeyin hiç kalmaması, bambaşka bir anlam taşıyor olabilir. Belki de kalan hiçbir şeyin, hiç olmaması gereken bir şey olduğunu kabul etmek, gerçekten önemli bir şeydi.
Hayal Kırıklıkları ve Umut
O geceyi hatırlıyorum. Bir kahve içip, kaybolan hesapları düşündüm. Kafamın içindeki boşluklar, insanların bana olan tutumları, hiçbir zaman tamamlanmayan işlerin verdiği duygular… Kalanlar hep eksikti. Ama belki de bu, kaybolan bir şeyin yerine yeni bir şeyin doğmasını sağlıyordu. Bazen hesaplar eksik kalabilir. Ama bu, o hesapların gerçek değerini değiştirmez. Belki de gerçek soruyu sordum o an: “Hangi hesap, ne kadarını verir, ne kadarını alır?” Kim bilir, belki de bu sorunun cevabını bulmak, insanın kendi içinde bir denge kurması için yeterlidir.
Sonuç: Kalan Ne Verir?
Bir hafta sonra, bu soruya bir cevap buldum gibi hissettim. “Aktif hesaplar ne kalanı verir?” sorusu basit görünse de, aslında hayatın kendisiydi. Verdiğiniz her şeyin bir karşılığı olduğunu kabul etmek, ama aynı zamanda hiçbir şeyin kesin sonuç vermeyeceğini bilmek. Kalanlar her zaman bir boşlukta olabilir, ama o boşluklar da her zaman yenilenebilir. Yani bazen hayal kırıklıkları, aslında yeni umutların doğmasına zemin hazırlar. Bu, her şeyin dengede olması için gereklidir. Sonuçta, hayatın kalanları, yaşadıklarımızın ve öğrendiklerimizin toplamıdır. Bazen eksik, bazen fazladır, ama sonuçta ne kalırsa, bu da bizi biz yapar.